Terug naar overzicht

Ervaringsverhaal van Julia en Johan

Een voorzichtig bollende buik vol van liefde, nieuwsgierigheid en ongeduld. Samen diep vertrouwen delen en verliefde blikken uitwisselen. De bevestigde liefde is de eerste weken nog verstopt onder een wijde trui. 

Ondanks de vele vragen die zijn opgekomen en de groeiende onzekerheid die daarbij hoort, overstemt de blijdschap. Aftellen tot de uitgerekende datum, het is een optelsom van een totale nieuwe ervaring. De spanning is van je lief af te lezen en bij ieder pijntje springt hij op. Haar eerste adem ontneemt de jouwe. Niets is sterker dan de kracht van de liefde.

Oké, eerlijk is eerlijk: het deed meer pijn dan je vermoedde en ook de laatste dagen voor de bevalling straalde je niet zoals de buurvrouw je deed geloven. De dikke buik, maakt plaats voor trotse wallen en een intens geluk. Je gespannen lief slaapt weer rustig en na een paar maanden doet hij soms alsof hij slaapt als de babyfoon een alarmerende rode kleur geeft. Alle clichés zijn waar: ‘zodra je kindje geboren is, ben je alles vergeten’. Wekelijks ontvang ik koppels die soms vergeten dat liefde nooit stopt met groeien zolang je het blijft voeden met aandacht.

Hoe voorkom je een relatiecrisis na de komst van je kindje Kraamzorg de Waarden vijf kinderen

Julia en Johan hebben een gezellig druk samengesteld gezin. Ze zijn succesvol in hun werk en met 5 kinderen leveren zij dagelijks een logistiek hoogstandje door iedereen tijdig op school, crèche en sport te brengen. Ik maak een buiging voor hun vindingrijkheid en flexibiliteit. Johan heeft uit een eerdere relatie twee lieve dochters en Julia brengt twee zonen mee.  Samen hebben zij sinds 6 maanden hun tweede kans op liefde bekroond met kleine Mila. Enkele weken voor de geboorte van Mila groeide met de buik van Julia ook de onzekerheid bij Johan. Een gevoel, zoals hij zegt, wat hij niet kan verklaren. Hij noemt het oncomfortabel en rusteloos. Samen met Julia heeft hij meerdere gesprekken gevoerd om erachter te komen wat zijn gevoel hem probeert duidelijk te maken.

Het koppel zit voor me en Johan praat honderduit over zijn groeiende onzekerheid. Hij geeft aan Julia gelukkig te willen maken en spreekt zijn wens uit om de relatie te laten slagen. Met iedere zin die hij uitspreekt zie ik Julia wat kleiner worden. Haar blik is triest en ik zie een hardwerkende moeder die verslagen lijkt. Het valt Johan op dat ik zijn vriendin bestudeer en hij neemt een moment om mijn blik te volgen. Zijn stem verzacht en hij buigt zich naar zijn vriendin. ‘Wat is er nou?’ zegt hij met medeleven in zijn stem. ‘Niets’ zegt ze zacht en ze tovert een gemaakte glimlach rond haar mond. ‘Ik luister naar je’ zegt ze terwijl ze hem aankijkt. Johan geeft haar een knikje en vervolgt zijn verhaal. Hij wil niet uitchecken en wegrennen voor zijn verantwoordelijkheden, maar soms groeit het hem boven het hoofd. Soms is hij door al het geweld van de kinderen en afspraken bang dat hij zichzelf kwijtraakt. Hij voelt zich soms meer taxichauffeur en wandelende portemonnee dan een zelfverzekerde kerel. Wie is Johan ook al weer, vraagt hij zich hardop af. Wat deed hij eigenlijk graag toen hij nog niet volgepland was en niet iedere dag een dichtgemetselde planning volgde?

Het is een ongelofelijk dappere beslissing om opnieuw voor de liefde te kiezen. Opnieuw een gezin te stichten waar je vol vertrouwen instapt, en waar je ook je kinderen als kostbaarste bezit in meeneemt. Ineens draait het om veel meer dan liefde. Verantwoordelijkheid en bijkomende emoties zijn soms niet te overzien.

Wanneer Johan zucht en zich op zijn achterhoofd krabbelt zie ik mijn kans schoon om Julia bij het gesprek te betrekken. ‘Julia’ zeg ik zachtjes en ik buig me naar haar toe. Ik kijk Johan even kort aan en hij volgt mijn voorbeeld en richt zich op zijn vriendin. Dat is precies wat ik wilde bereiken. De volledige aandacht op de lieve, rustige en stille Julia. ‘Wat doet het met je als je je vriend zo hoort praten over angst en wegrennen’? Haar blik boort zich in mijn ogen en ik schrik even van de wanhoop die ze me laat zien. Ik zie de tranen in haar ogen opkomen. ‘Ik heb het gewaagd en ik dacht dat ik gewonnen had. Wie had gedacht dat ik een nieuwe kans op de liefde zou krijgen? Na alle ellende voor de jongens en voor mij brak de zon met de komst van Johan en zijn meiden door’. Ze pakt een tissue en dept in haar ooghoeken. ‘Nu zijn we 3 jaar verder en hebben we gekozen voor een kindje van ons samen. Mijn grote wens in de vorm van Mila’. Ze valt even stil en raapt haar moed bij elkaar. ‘Johan’s onzekerheid heeft ook een weerslag op mij en op ons gezin. Ik wil niets liever dan dat deze relatie slaagt.’

‘Hoe zou je de weerslag die je voelt aan Johan kunnen omschrijven?’ vraag ik haar op laag volume. Ze draait zich om naar haar partner die haar verwachtingsvol aankijkt. ‘Weet je, ik doe geen vrijwilligerswerk in deze relatie. Ik werk hard om mijn doelen te bereiken, om alle kinderen stuk voor stuk te begeleiden naar een moment dat zij zelfstandig zijn. Ik geef ze liefde en wijsheid op een manier waarvan ik denk dat ik ze tot mooie mensen in de maatschappij maak. Daarnaast wil ik je trots maken op ons gezin, wat wij allemaal met elkaar kunnen. Je weet welke bergen we verzet hebben’. Ze zucht diep en het wegdeppen van de tranen helpt niet meer. Met overslaande stem vervolgt ze: ‘We zijn nu zover gekomen Johan’ ze kijkt haar vriend aan. ‘We hebben nog geen kans gehad, liefste. Wij kunnen samen nog veel meer. We gaan samen nog zoveel genieten, nog zoveel leuks doen. Als je er nu mee stopt dan hebben we het beste nog niet gehad. Ik verlang ook naar meer, naar tijd zonder horloge’. Johan schuift naar zijn vriendin en slaat een arm om haar heen. ‘Ik wil ook niet weg…’ fluistert hij. ‘Het gaat zo goed met ons dat ik bang ben dat het mis gaat tussen ons. Ik houd zoveel van je dat ik mezelf wil beschermen en afstand probeer te nemen. Ik ben zo bang dat ik het voor de tweede keer verknal. De kans dat ik jou kwijt kan raken maakt me zo bang.’ Twee mensen die uit hun eigen schaduw zijn gestapt, die opnieuw voor de liefde hebben gekozen. Ze genieten zo van elkaar dat de angst elkaar te verliezen ze bang maakt. Schouder aan schouder en de handen ineen gevlochten zegt ze: “Geef het niet op lief...we zijn nog maar net begonnen...”  

De namen in dit verhaal zijn uit privacy overwegingen veranderd. 

Wendy Heithuis-Horstmanshoff (32) is EFT therapeut, gescheiden, hertrouwd, moeder en stiefmoeder. Na een weg te hebben afgelegd in de liefde koos zij voor studies in psychosociale hulpverlening, coaching en relatiebemiddeling. Ze werkt in praktijk Sterkers in Schoonhoven waar zij echtparen ontvangt met relatieproblemen. Tijdens de EFT sessies legt ze negatieve partonen bloot en werkt zij met de koppels aan herstel en emotionele verbondenheid.

(voor meer informatie of vragen kunt u mailen naar : info@sterkers.nl of www.sterkers.nl)

Laat je reactie achter

Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location
Kraamzorg aanvragen?

Kraamzorg aanvragen?

Spreekt onze kraamzorg je aan? Meld je dan aan en je ontvangt een uniek kadootje tijdens de intake. 

Aanmelden kraamzorg

Advies nodig?

Vraag het aan Sanne

Blijf op de hoogte
en praat mee

Advies nodig?